محرم

یا حسین

 

چون در آن دشت بــــــــــلا افکند بار        کـرد از بیگانگان خــالی دیـــــــــار

یاورانش گرد او گشتند جمـــــــــــــع        راست چون پروانــگان بر دور شمع

این حسیــــــــن و این زمین کربلاست        سوی تا سوی تــــــــیر باران بلاست

هر که او را تاب تیغ و تیـــــــر نیست        باز گردد پای در زنجیــــــــر نیست

عشــــــق از اول سرکش و خونی بود         تا گریزد هر که بیرونـــــــــــــی بود

گفت یاران، کای حیـــــــــــات جان ما         دردهای عشـــــــــــق تو ، درمان ما

رشته جانــــهای ما در دســـــت توست        هستی ما را وجود، از هســـت توست

زنده بی جان کی تواند کرد زیســت؟          زندگی را بی تو خـــــون باید گریست 

/ 0 نظر / 4 بازدید